Kaybolan kokular

İstanbul sadece gözle görülmez; aynı zamanda burunla, kulakla, dokunarak hissedilir. Ama ne yazık ki, bazı duyular zamanla kaybolur; kokular gibi… Bu şehirde bir zamanlar sokak aralarında dolaşan ekmek, baharat, deniz ve yosun kokuları, artık yalnızca hafızamızda yaşamaya devam ediyor.

Sabahın erken saatlerinde fırınlardan yükselen taze ekmek kokusu, semt sakinlerini uyanmaya davet ederdi. Her sokak, sıcak ekmek ve tereyağı aromasıyla dolup taşardı; insanlar henüz güne başlamadan, küçük bir lokmayla güne umut taşırdı. Bugün bu kokular hâlâ bazı eski fırınlarda yaşasa da, modern yaşamın temposunda kaybolmaya yüz tutmuş bir gelenek hâline geldi.

Eminönü’nün baharat kokuları, İstanbul’un ticari ve kültürel tarihine açılan bir pencereydi. Tarçın, kakule, karanfil ve safran; her biri ayrı bir hikâye fısıldardı. Deniz kenarındaki baharatçılar, taze balıkların ve limonların eşlik ettiği aromalarla şehre bir renk ve tat katardı. Şimdi, modern marketler bu kokuları sunabilir, ama sokakta yürürken burnunuza çarpan o yoğun, kaotik ama bir o kadar canlı koku artık nadiren hissediliyor.

Ve Haliç’in yosun kokusu… Sabahın erken saatlerinde denizin serinliğiyle karışan tuzlu yosun kokusu, İstanbul’un tarihsel ve doğal dokusunu anlatırdı. Tersanelerden gelen ahşap, denizin tuzu ve yosun birleşir, şehre hem sessiz hem de canlı bir ritim katardı. Bugün Haliç temizleme ve sanayi faaliyetleri nedeniyle o eski yoğunluğu kaybetmiş olsa da, rüzgârla gelen hafif bir yosun kokusu hâlâ geçmişin izlerini fısıldar.

İstanbul’un kaybolan kokuları, aslında şehrin zaman içinde nasıl değiştiğinin sessiz bir tanığıdır. Her koku, bir anıyı, bir sohbeti, bir sabah ritüelini taşır. Bir zamanlar bir sokağa adım attığınızda, tüm duyularınızla İstanbul’u hissederdiniz; şimdi çoğu zaman sadece gözlerimizle yetinmek zorundayız.

Ama hâlâ umut var. Bazı eski fırınlar, baharatçılar ve Haliç’in kıyılarında yürüyen insanlar, bu kaybolmuş kokuları yeniden hissetmemizi sağlıyor. İstanbul’un kaybolan kokuları, sadece nostaljik bir hatıra değil; şehrin ruhuna dokunan görünmez bir zaman kapsülü. Onları hatırlamak, geçmişi yaşamak ve şehrin hafızasına saygı göstermek demektir.