Umutsuz yaşanmaz

İnsan bazen her şeyin bittiğini düşündüğü yerde başlar yeniden yaşamaya. Çünkü umut, her şeyin yolunda olduğu zamanlarda ihtiyaç duyduğumuz bir şey değildir. Asıl mesele, hiçbir şey yolunda gitmiyorken umudu kaybetmemektir. Her sabah aynı sıkıntıyla uyanırken, aynı soruların içinde boğulurken, geleceğin bugünden daha iyi olup olmayacağını bilemezken yine de yarına bir sandalye çekip oturmaktır umut. Belki de bu yüzden kıymetlidir. Çünkü umut kolay elde edilen bir şey değildir. İnsan mutlu olduğu zaman umut etmek zorunda kalmaz. Zaten mutludur. Umut, karanlığın içinde bir ışık aramaktır. Bazen o ışığın gerçekten orada olup olmadığını bile bilmeden aramak...

Hayat hepimize zaman zaman “Artık buradan sonrası yok” dedirtiyor. Kaybettiklerimiz oluyor. Hayal kırıklıklarımız oluyor. İnsanlara kırılıyoruz, kendimize kızıyoruz. Çok çalışıp karşılığını alamadığımız, sevip karşılık bulamadığımız, bekleyip gelmeyen günler oluyor. Bazen de ortada tek bir büyük sebep yokken, yalnızca yoruluyoruz.

İşte tam o noktada insanın elinde kalan en kıymetli şeylerden biri umut. Ama umut, “Her şey çok güzel olacak” demek değil. Bazen umut, “Bugün güzel değil ama yarın yine de mümkün” diyebilmektir. Bazen sabah kalkıp perdeyi açmaktır. Bazen bir kitabın sayfasını çevirmektir. Bazen uzun zamandır aramadığın bir arkadaşını aramaktır. Bazen sevdiğin insanın yanında sessizce oturmaktır. Bazen de hiçbir şey yapmadan yalnızca günü tamamlamaktır. Çünkü hayatın bütün büyük değişimleri büyük kararlarla başlamıyor. Bazen insanı hayata bağlayan şey küçücük bir ihtimal oluyor.

“Belki.” Ne güzel kelime. Belki yarın... Belki gelecek ay... Belki bir gün başka bir şehirde...
Belki yeniden aşık olurum. Belki yeniden gülerim. Belki bir gün bugün yaşadıklarımı hatırlayıp “İyi ki vazgeçmemişim” derim. İşte umut biraz da bu “belki”lerin toplamıdır. Üstelik umut etmek saflık değildir. Dünyanın bütün kötülüklerini görüp yine de iyiliğin mümkün olduğuna inanmak, bence insanın sahip olabileceği en güçlü taraflardan biridir. Çünkü kötümser olmak bazen çok kolaydır.

Her şey kötü, insanlar kötü, gelecek kötü, memleket kötü, hayat kötü... Bunları söylemek için fazla çaba harcamaya gerek yok. Dünyanın zaten yeterince karanlık tarafı var. Ama bütün bunların içinde hâlâ iyi bir şeylerin mümkün olduğunu söylemek cesaret ister.

Umut bu yüzden kıymetlidir. Çünkü umut, insanın dünyaya teslim olmamasıdır. Ve belki de insanı insan yapan şeylerden biri tam olarak budur: Henüz gerçekleşmemiş güzel ihtimallere yer açabilmek. Hayat bize her zaman istediğimizi vermeyecek.

Bazı kapılar kapanacak. Bazı insanlar gidecek. Bazı hayallerimiz olmayacak. Bazen de kendimizden bile vazgeçmek isteyeceğiz. Ama hayatın bize bıraktığı küçük bir alan hep olacak. Orada yeniden başlayabilmek için. Bir sabah. Bir sokak. Bir şarkı. Bir kitap. Bir dost. Bir kahve. Bir yolculuk. Bir sevgi. Bir ihtimal... Ve bazen insanın yeniden başlaması için yalnızca bir ihtimal yeter. O yüzden umutsuz yaşanmaz. Çünkü umut, hayatın bize güzel davranacağına dair verilmiş bir söz değildir. Umut, hayat güzel davranmadığında bile yaşamaya devam etmek için kendimize verdiğimiz sözdür. Ve bazı günler, sahip olduğumuz en kıymetli şey belki de yalnızca şudur:

“Henüz bitmedi.”