Hadi canım “vefa duygusu” sizde ne arar”.
Birçok kuruma karşılık beklemeden maddi ve manevi destek vermek bildiklerini paylaşmak hele yıllardır bunu çıkarsız ve karşılıksız yapmak iyi niyettir.
Yıllar önce politik ve toplumsal ilişkilerini askıya alanlara “askıcı” deniliyordu. Son günlerde bu kelime değişime uğradı “askıda” kelimesini dükkânların vitrinlerinde görmekteyiz.
“ASKIDA”.
Yurttaş alın terinin hakkını alamadığı, yaşam maliyetinin gelirin çok üstünde olmaya başlamasıyla zaruri ihtiyaçlarını bile temin edememekte. Çalıştığı halde “devletin” belirlediği asgari ücreti bile alınamamakta. Birde 21. yüzyılın başından itibaren “kurulu sisteme” bağlı ülkelerde çalışan ve emeklilerin maaş/ücretleri asgari yaşamın altında olmaya başladı. Bu durum bizim ülkemizde yıllardır var. Çalışanlar sendikal hakları bile olsa ekonomik ve demokratik haklarını almak için yöneticinin patronun gözüne bakıyor.
Ekonomik ve demokratik hakkını bilmeyen ve bunun için çaba sarf etmeyen yaşamı kabullenmiş oluyor. Bunun için uyaran yol gösteren hatta onların ufkunu açmak için maddi ve manevi olarak çıkarlarından bile tavizler verenleri hiç dikkate bile almadılar. Yurttaşın yaşamını yaşanır hale getirmek için uğraşanlar bitmeyen sabırlarıyla inatla yol göstermeye ve uyarmaya devam etmekte. Toplum yol göstericilerine rağmen ne gerçekleri görebilmekte ne de emeğinin hakkını aramak için örgütlenebilmekte.
Birilerinin verdiği ile yetinen ve verenlerin kapısında kul olmayı meziyet gören gözündeki perdeyi kaldırmayandır. Bir zamanlar ‘ekende yok biçende yok yemede ortak olan kim’?
Toplumu duyarsız hale getirmek zor değil. Verilenle yetinmek başını kaldırıp gökyüzüne bakamayan “bir lokma bir hırka” misali yaşama mahkûm edilen ne sorar ne de sorgular. İnatla ona “sen olmasan tarladan tahıl, dalından meyve, sen olmasan yol, köprü ve tünel, sen olmasan makineler ve sen olmasan yaşam olur mu” sorusunu sormaya birileri devam etmekte. “Sen olmasan eğitim ve okul, sen olmasan hastane, adliye, cezaevi, sen olmasan borsa, hisse senedi ve banka, sen olmasan gazete, dergi, kitap ve iletişim araçları olur muydu”?
Uyarılara rağmen yurttaş kulaklarını tıkayıp gözlerine kapamakta.
Birileri bilgisini ve becerini karşılık beklemeden vermeye devam ederken toplum ve de onun yöneticileri “bu onun görevi yapacak ve verecek” şımarık ve ukalaca tavırlar gösteriyor. Oysa kapısında kul olan verilenle yaşamını idame ettiren kendisi olduğunu bilmiyor. Yapılan uyarıları dikkate almıyor.
Sen sadece kendin ve ailenin yaşaması için tarlaya gider ekip biçer, makine başına oturup çalışırsan kıymetin var. Sırçalı köşklerinde oturan senin üretip derlediğine, değirmende öğütüp fırında pişirdiğine, ürettiğin makineye, yazdıklarına, koca binalarına muhtaç.
Her nasılsa seçilen ve atanan senin bu üreterek yaptıklarının kıymetini bilmiyor. Sen yılların eğitim ve beceri bilgi birikimini karşılıksız vermeye zorunluymuşsun gibi vermeye devam edeceksin. Nasıl olsa hiçbir çıkar gözetmeden vermek zorundasın denilmekte. Onlar “sen çalışacak verilenle yetineceksin” demekte.
Bugünlerde “ASKIDA” ekmek, meyve, sebze, giyim, kuşam başta olmak üzere çokça görüyoruz.
Birde bireylerin alnındaki etikette “görmeme”, “duymama” hatta “bir lokma bir hırkaya” çalışır görmekteyiz.
“Sırçalı köşk” için yarışa girenlerden birine bağlanmayı, uyarı ve yol göstermelere rağmen toplum olarak çaresizce seyretmekte.
Umutsuzca beklenti içinde olmadan yaşamak, duyarsızlığın tavan yapması “askıda” neyin olduğunu gösteriyor.
Birde simitçinin tezgâhında “askıda simit var”.
“Umut”,
“Duyarlı olmak”,
“Vefa” ve “birlikten kuvvet doğar” askıda.
Kim alacak ve sahiplenecek umudu, duyarlı olmayı, vefayı ve birlik olmayı?
