İnsanlık tarihinin son iki bin yılına şöyle bir göz attığımızda karşımıza çıkan tablo pek de iç açıcı değil. Savaşlar, ekonomik buhranlar, salgın hastalıklar, kıtlıklar, göçler ve milyonlarca insanın hayatına mal olan felaketler... Yüzyıllar değişmiş, imparatorluklar yıkılmış, devletler kurulmuş, sınırlar yeniden çizilmiş, bilim ve teknoloji inanılmaz mesafeler katetmiş. Ancak bütün bu gelişmelere rağmen değişmeyen bir gerçek var: İnsanlık, yaşadığı büyük acılardan gerektiği kadar ders çıkaramamış.
Tarihin sayfalarını biraz karıştırdığımızda bunun sayısız örneğini görüyoruz. Orta Çağ'ın veba salgınları, milyonlarca insanın hayatına mal olan savaşlar, Avrupa'yı kasıp kavuran ekonomik çöküşler, ardından Birinci Dünya Savaşı, İspanyol Gribi, 1929 Büyük Buhranı ve nihayetinde İkinci Dünya Savaşı...
İnsanlık, iki dünya savaşında yaşadığı yıkımın ardından bir daha böyle bir felaketin yaşanmaması için sözler verdi. Barışın, kardeşliğin, insan haklarının ve uluslararası dayanışmanın öneminden bahsedildi. Birleşmiş Milletler kuruldu, uluslararası anlaşmalar yapıldı, barışı korumak adına kurumlar oluşturuldu.
Peki, gerçekten ders aldık mı?
Aradan geçen yıllara baktığımızda bu soruya gönül rahatlığıyla evet demek mümkün değil.
BİLİM İLERLEDİ, PEKİ İNSANLIK NE KADAR İLERLEDİ?
Bugün insanlık uzaya araç gönderiyor, başka gezegenlerde yaşam arıyor, yapay zekâ geliştiriyor, hastalıkların tedavisinde geçmişte hayal bile edilemeyen başarılara imza atıyor. Birkaç saniye içerisinde dünyanın öbür ucundaki insanla iletişim kurabiliyoruz. Bilgiye ulaşmak artık neredeyse sınırsız.
Ancak bütün bu gelişmelerin ortasında hâlâ birbirimizi öldürüyoruz.
Üstelik bunu bazen din, bazen ırk, bazen toprak, bazen siyasi çıkarlar, bazen de ekonomik menfaatler adına yapıyoruz.
İnsanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Bilim bu kadar ilerlemişken, insanın yaşamını kolaylaştıracak bu kadar imkân ortaya çıkmışken, neden yönetenler ve dünya liderleri hâlâ savaşları bir çözüm yolu olarak görüyor?
Neden ülkeler birbirleriyle ticaret yaparak, kaynaklarını paylaşarak, ortak refah üreterek büyümek yerine silahlanmaya ve birbirlerini yok etmeye bu kadar büyük kaynak ayırıyor?
Bir tarafta açlıkla mücadele eden milyonlarca insan, diğer tarafta savaş makinelerine, silahlara ve yıkım projelerine harcanan akıl almaz paralar var.
Oysa dünyadaki kaynaklar insanlığın ortak geleceği için kullanılsa, bugün pek çok sorun çözülebilir. Bir çocuğun aç yatmadığı, insanların sağlık ve eğitim hizmetlerine ulaşabildiği, kimsenin doğduğu topraklar yüzünden öldürülmediği bir dünya kurmak gerçekten bu kadar zor mu?
“Bana göre asıl medeniyet, en gelişmiş silahı üretmek değil, o silaha ihtiyaç duyulmayacak bir dünya kurabilmektir”.
İKİNCİ DÜNYA SAVAŞINDAN SONRA ŞÜKRETMELİ MİYİZ?
1939 yılında başlayan ve 1945 yılında sona eren İkinci Dünya Savaşı, insanlık tarihinin en büyük yıkımlarından biriydi. Yaklaşık 70-85 milyon insanın hayatını kaybettiği bu savaşın ardından dünya, bir daha böylesine büyük bir felaket yaşamamak için yeni bir düzen kurmaya çalıştı.
Elbette savaşlar bitmedi. Kore'de, Vietnam'da, Afganistan'da, Irak'ta, Suriye'de, Ukrayna'da ve dünyanın başka bölgelerinde milyonlarca insan savaşların acısını yaşadı. Ekonomik krizler, petrol buhranları, salgın hastalıklar ve büyük toplumsal çalkantılar da eksik olmadı.
Ancak 1945'ten bu yana yeni bir dünya savaşı yaşanmamış olması da insanlık adına göz ardı edilmemesi gereken bir gerçek.
Peki, bütün bu yaşananlara rağmen İkinci Dünya Savaşı'ndan bugüne kadar geçen döneme bakıp şükretmeli miyiz?
Belki de şükretmeliyiz. Fakat bunu yaparken dünyanın farklı coğrafyalarında savaşta yakınlarını kaybeden, evinden yurdundan edilen, açlık ve yoksulluk içinde yaşayan insanları unutmadan...
Çünkü bizim için uzak bir coğrafyada yaşanan savaş, orada yaşayan bir anne için evladını kaybetmek, bir çocuk için çocukluğunu yitirmek, bir aile için bütün geçmişinin bir gecede yok olması demektir.
Dünya savaşının yaşanmamış olması elbette büyük bir kazanımdır. Fakat barışın yalnızca büyük savaşların çıkmaması olarak değerlendirilmesi de yeterli değildir. Gerçek barış, insanların korkmadan yaşayabildiği, çocukların bombaların değil oyunların sesini duyduğu, toplumların birbirine düşman edilmediği bir dünya demektir.
PEKİ, BÜTÜN BUNLARA RAĞMEN NASIL YAŞAMALIYIZ?
Bütün bu tarihsel gerçekleri düşünürken bir başka noktayı da gözden kaçırmamamız gerektiğine inanıyorum.
İnsan ömrü sandığımız kadar uzun değil. Dünya üzerinde binlerce yıldır savaşlar çıkıyor, devletler kuruluyor, imparatorluklar yıkılıyor, ekonomik düzenler değişiyor. Bizden önce yaşayan milyarlarca insan geldi ve geçti. Bizler de bir gün bu dünyadan ayrılacağız.
O hâlde hayatımızı yalnızca korkularla, öfkelerle, hırslarla ve bitmek bilmeyen mücadelelerle tüketmenin ne anlamı var?
Elbette yaşanan haksızlıklara karşı çıkmalıyız. Adalet istemeliyiz, hakkımızı aramalıyız, daha iyi bir gelecek için çalışmalıyız. Ancak bütün bunları yaparken yaşamayı da unutmamalıyız.
Birbirimizi sevmeyi, dostluk kurmayı, paylaşmayı, güzel bir sofrada birlikte oturmayı, doğanın güzelliklerinden yararlanmayı, ailemizle ve sevdiklerimizle zaman geçirmeyi ihmal etmemeliyiz.
Çünkü hayat, yalnızca kazanmak ve kaybetmekten ibaret değil. Hayatın gerçek zenginliği, insanın geride bıraktığı güzel anılar, kurduğu dostluklar ve başka insanların yaşamına kattığı iyiliklerdir.
Bence insanlığın ulaşması gereken en büyük hedef, daha fazla silah üretmek, daha fazla toprak kazanmak veya diğer ülkeler üzerinde egemenlik kurmak olmamalıdır.
Asıl hedef; daha medeni, daha adil, savaşsız, barış içinde, insanların birbirinin yaşam hakkına saygı duyduğu kardeşçe bir dünya kurmak olmalıdır.
SON SÖZ: TARİHTEN DERS ALMAK ARTIK BİR ZORUNLULUKTUR
İki bin yıllık insanlık tarihinin bize gösterdiği çok açık bir gerçek var: Felaketler gelip geçiyor, şehirler yeniden kuruluyor, ekonomiler toparlanıyor, insanlar yeniden hayata tutunuyor. Fakat kaybedilen hayatları, yarım kalan çocuklukları ve yaşanmamış yılları geri getirmek mümkün olmuyor.
Bu nedenle artık yönetenlerin de yönetilenlerin de geçmişin acılarından ders çıkarması gerekiyor.
Dünyanın bütün liderlerine söylemek istediğim bir şey var: İnsanlık sizden daha güçlü silahlar, daha büyük ordular ve daha fazla savaş istemiyor. İnsanlık sizden güven, adalet, huzur ve barış istiyor.
Unutmayalım ki hiçbir ülkenin kazandığı zafer, geride bıraktığı annelerin gözyaşından, yetim kalan çocukların acısından ve kaybedilen insan hayatlarından daha değerli değildir.
Bizler de kendi hayatlarımızda bu anlayışı benimsemeliyiz. Kin yerine sevgiyi, düşmanlık yerine dostluğu, bencillik yerine paylaşmayı tercih etmeliyiz.
Çünkü dünya hepimizin, hayat hepimizin ve gelecek çocuklarımızın.
“İnsanlık artık savaşmayı değil, birlikte yaşamayı öğrenmeli”
Belki de iki bin yıllık tarihten çıkarmamız gereken en büyük ders budur.
İnsanlık hiç ders almayacak mı?
YAYINLAMA:
|
GÜNCELLEME:
Yorum yapmak için, isterseniz giriş yapabilir veya kayıt olabilirsiniz.
