İstanbul
Açık
14°
Adana
Adıyaman
Afyonkarahisar
Ağrı
Amasya
Ankara
Antalya
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Isparta
Mersin
İstanbul
İzmir
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırklareli
Kırşehir
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Kahramanmaraş
Mardin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Şanlıurfa
Uşak
Van
Yozgat
Zonguldak
Aksaray
Bayburt
Karaman
Kırıkkale
Batman
Şırnak
Bartın
Ardahan
Iğdır
Yalova
Karabük
Kilis
Osmaniye
Düzce

Dün karşısındaydınız, bugün rozet sırasındasınız

Dün karşısındaydınız, bugün rozet sırasındasınız

Cumhuriyet Halk Partisi’nden aday oluyorsunuz, seçimi kazanıyorsunuz. Kiminiz üç dört dönem milletvekilliği yapıyor, kiminiz belediye başkanı, kiminiz belediye meclis üyesi oluyor. Kiminiz gençlik kollarında, kiminiz kadın kollarında başkanlık yapıyor. Yıllarca meydanlarda, salonlarda, mahalle toplantılarında CHP adına konuşuyorsunuz.

Ve gün geliyor, yaklaşık çeyrek asırdır CHP’nin karşısındaki en büyük siyasi rakip olan iktidar partisinin rozetini takmak için kuyruğa giriyorsunuz.

Daha düne kadar Atatürk’e ve Cumhuriyet değerlerine karşı olmakla suçladığınız, kadınların haklarını geriye götürdüğünü söylediğiniz, emekçinin hakkını savunmadığını, özgür basına tahammül etmediğini haykırdığınız partinin rozetini takıyorsunuz.

Bu ne biçim bir siyaset anlayışıdır? Bu ne biçim bir tutarlılıktır? İnsan, yıllarca kendi ağzından çıkan bunca sözle nasıl hesaplaşır? Dün kürsüden söyledikleriniz mi değişti, bugün karşınızda rozetini beklediğiniz parti mi değişti? Sizi bu noktaya getiren ne oldu?

19 Kasım’da Cumhurbaşkanı Erdoğan, aralarında Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanı Candan Yüceer, Antalya Büyükşehir Belediye Başkanvekili Büşra Özdemir ve Beyoğlu Belediye Başkanvekili Sefer Karaahmetoğlu’nun da bulunduğu dokuz belediye başkanı ve başkanvekiline AK Parti rozeti taktı. O töreni izlerken benim aklıma, bu isimlere seçim çalışmasında kapısını açan, toplantısına gelen, sandıkta oy veren insanlar geldi. Onlara ne söylendi?

SEÇMENİN DE SÖZ HAKKI VAR

Bir insan siyasi görüşünü değiştirebilir. Yıllarca emek verdiği partisinden ayrılabilir. Ayrılmadan önce de sonra da çıkıp “Ben şurada yanılmışım, şu konuda fikrim değişti” diyebilir. Bunu açıkça anlatmak, siyasi geçmişinin sorumluluğunu üstlenmektir.

Benim itirazım şu. Seçim zamanı seçmenin karşısına bir partiyle, bir programla, birtakım vaatlerle çıkıyorsunuz. O insanların güveniyle bir makama geliyorsunuz. Sonra o makamı taşımaya devam ederken siyasi saf değiştiriyorsunuz. Açıklamayı da çoğu zaman yeni partinizin kürsüsünden yapıyorsunuz. Oysa ilk konuşmanız gereken insanlar, size o görevi verenler.

Çünkü seçmen oy pusulasında sizin adınızla birlikte hangi partiden aday olduğunuzu da gördü. Belki sizi şahsen tanımıyordu. Belki sırf yıllardır desteklediği partinin adayı olduğunuz için oy verdi. Belki tam da bugün saflarına katıldığınız partinin yerelde kazanmasını istemediği için sizi tercih etti. Şimdi o seçmene dönüp kararınızın gerekçesini bütün açıklığıyla anlatmak siyasi bir borçtur.

“İlçeme daha iyi hizmet etmek için geçtim” denilebilir. O zaman hangi hizmetin önünde ne engel vardı, anlatın. İktidar partisinden bir belediye başkanının erişebildiği bir kamu kaynağına muhalefet partisinden bir belediye başkanı erişemiyorsa, bunu adıyla, rakamıyla, belgesiyle ortaya koyun. Çünkü o durumda belediye başkanının kararı kadar, vatandaşın hizmete erişiminin parti üyeliğine bağlanıp bağlanmadığı da tartışılmalıdır.

Peki, bütün sorumluluğu rozet takanlara yükleyip işin içinden çıkabilir miyiz?

Ben çıkamayız diyorum.

KEMAL KILIÇDAROĞLU’NUN HİÇ Mİ KUSURU YOK?

Bugün CHP Genel Başkanı olan Kemal Kılıçdaroğlu’nun önünde iki ayrı hesap var. Biri yıllarca yönettiği partinin nasıl bir kadro yetiştirdiğiyle ilgili. Diğeri, mahkeme kararının ardından yeniden başına geçtiği partide yaşanan kopuşları nasıl yönettiğiyle.

Sayın Kılıçdaroğlu, genel başkanlığınız döneminde kimler neden aday gösterildi? Bir ilçede yıllarca çalışan örgüt üyesinin sözü ne kadar dinlendi? Bir milletvekili listesi hazırlanırken o ilin insanlarının görüşüne ne kadar başvuruldu? Bir isim üç dört dönem boyunca yeniden aday gösterilirken hangi ölçülere bakıldı? Bu sorular, bugün istifa eden kişinin tercihine mazeret üretmek için sorulmuyor. CHP’nin kimi, hangi gerekçeyle ve kimin iradesiyle makama taşıdığını anlamak için soruluyor.

Bir de bugüne bakalım. CHP’ye gönül veren birçok insan, kurultay kavgasından ve mahkeme kararından sonra partinin nasıl toparlanacağını duymak istedi. Sizden beklenen, genel başkanlık koltuğuna dönmüş olmanın ötesinde, yolları ayrılma noktasına gelen insanlarla yeniden konuşabilmenizdi. Bunu ne kadar yaptınız? Sizinle aynı çizgide durmayan il ve ilçe yöneticileriyle, belediye başkanlarıyla, eski milletvekilleriyle hangi zeminde bir araya gelmeye çalıştınız?

Bir partinin genel başkanı, alkışlandığı salonda zaten rahat konuşur. Asıl sınav, kendisine en sert itirazı yapan partilinin de karşısına oturabilmektir. CHP’nin yıllardır memlekete vadettiği demokratik kültür, önce kendi toplantı salonunda görülmeliydi.

ÖZGÜR ÖZEL BU TABLONUN NERESİNDE?

Bugün YENİ Parti’nin genel başkanı olan Özgür Özel de bu sorulardan muaf tutulamaz. CHP’nin genel başkanlığını yaptı. Değişim iddiasıyla geldi. Şimdi o değişimin, isimler ve makamlar dışında partinin çalışma biçiminde neyi değiştirdiğini sormak gerekir.

Aday belirleme süreçlerinde örgütün iradesi ne kadar güçlendi? Genel merkezin tercihine itiraz edenler kendilerini duyurabildi mi? Kurultayda farklı tarafta duranlarla, kurultay bittikten sonra ortak bir çalışma düzeni kurulabildi mi? Değişim sözü veren bir yönetimden beklenen, bu sorulara somut karşılıklar verebilmesiydi.

Özel’in bugün başka bir partinin başında siyaset yapması, AK Parti’ye katılanların kararını kendiliğinden açıklamaz. Ancak CHP’de ayrışma derinleşirken eski genel başkanın da o süreçteki siyasi tutumunu tartışmak gerekir. CHP’nin içindeki anlaşmazlık hangi noktada birlikte siyaset yapmayı imkânsız kılan bir kopuşa dönüştü? O noktaya gelmeden önce kim kimin kapısını çaldı? Kim hangi uzlaşmayı önerdi?

Bir de yıllarca partinin mutfağında çalışmış insanları düşünün. Sandık görevlisi bulan, mahalle toplantısı düzenleyen, yağmurda broşür dağıtan, seçim gecesi tutanak bekleyen insanları… Onlar genel merkezde kimin kiminle görüşmediğinden çok, kendi ilçelerinde verilen sözlerin tutulup tutulmadığına bakıyor. Siyasetin dili sürekli genel başkanların ve grupların kavgasına döndüğünde, o emekçiye partide ne kadar yer kalıyor?

EKREM İMAMOĞLU’NA DA SORMAK GEREKİR

Tutuklu bulunan Ekrem İmamoğlu’nun siyasi sorumluluğu da bu yazının konusu. Tutukluluğuna ilişkin hukuki tartışmanın kendi zemini var. Buradaki soru, İstanbul’da büyük bir seçmen desteği kazanmış ve CHP içinde ağırlığı artmış bir siyasetçinin bu gücü nasıl kullandığıdır.

Sayın İmamoğlu, İstanbul’da farklı siyasi görüşlerden insanlara seslenebildiniz. Seçim meydanında yan yana getirdiğiniz o farklılıkları parti içinde de bir arada tutmak için ne yaptınız? CHP’de değişim tartışmasında ağırlığınızı koyarken bu sürecin dışında kalanlarla nasıl bir ilişki kurdunuz? İstanbul’da adaylıklar tartışılırken, ilçe örgütünün sözüyle siyasi ağırlığı olan isimlerin beklentileri karşı karşıya geldiğinde tavrınız ne oldu?

Bunlar, İmamoğlu’nun bugün cezaevinden çıkıp bütün siyasi gelişmeleri yönetmesini bekleyen sorular değil. Siyasi etkisinin en güçlü olduğu döneme ilişkin sorular. Seçim kazanmış olmak, bir siyasetçiye kendi partisinin içinde de uzlaşma arama sorumluluğu yükler. O sorumluluğun ne ölçüde yerine getirildiği konuşulabilir.

BİR GÜN DE SEÇMENİ DİNLEYİN

Bütün bu soruların sonunda kimse kendi payını ötekinin üzerine bırakamaz. CHP yönetimlerinin hataları, AK Parti rozetini takan kişinin kendi kararına ilişkin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. O kişinin yaptığı tercih de CHP’yi yönetenleri, kendi partilerinde yaşanan çözülmenin sebeplerini araştırmaktan kurtarmaz.

Ben yıllardır yerel siyaseti izliyorum. Seçimden önce adayın kapısını tek tek çaldığı insanlar, seçimden sonra çoğu kez olup biteni televizyondan öğreniyor. Adaylık görüşülürken bir oda dolusu insan söz sahibi. Rozet takılırken salon yine dolu. O makamı oyuyla veren vatandaş ise iki toplantının da dışında.

İşte benim derdim o vatandaşın sorusuyla.

AK Parti’ye geçenlere soruyorum. Dün sizden duyduklarına inanarak size oy veren insanın karşısına bugün çıkıp ne söyleyeceksiniz?

Sayın Kılıçdaroğlu’na, Sayın Özel’e ve Sayın İmamoğlu’na da soruyorum. CHP’nin yıllarca görev verdiği insanlar birer birer başka partilerin kapısına giderken, siz kendi kararlarınızdan hangisini yeniden düşünüyorsunuz?

Rozet töreninde herkesin konuşma sırası var. Bir gün de o rozeti takanların ve onları aday yapanların karşısına, seçim günü oyunu veren insanı oturtun. Bakalım onun sorularına da aynı rahatlıkla cevap verebilecek misiniz?

Fotoğrafta Yer Alanlar:

  1. Adana Yumurtalık Belediye Başkanı Erdinç Altınok
  2. İstanbul Beyoğlu Belediye Başkanı Sefer Karaahmetoğlu
  3. Antalya Demre Belediye Başkanı Fahri Duran
  4. Antalya Korkuteli Belediye Başkanı Saniye Caran
  5. Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Büşra Özdemir
  6. Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanı Candan Yüceer
  7. Giresun Tirebolu Belediye Başkanı Bülent Kara

Fotoğraf Çekildiği Sırada Sahnede Rozet Takanlar

  1. Uşak Karahallı Belediye Başkanı Ramazan Karakaya
  2. Edirne Enez Belediye Başkanı Özkan Günenç
Yorumlar